,,A więc uwierz mi, proszę cię,
że, dam sobie radę.
W tym świecie pełnym wilków szczerzących się złowrogo.
W ty świecie pełnym zdrady.
A więc uwierz mi, proszę cię,
że, dam sobie radę.
W tym świecie bez ogłady,
wśród szerzącej się zagłady."
że, dam sobie radę.
W tym świecie pełnym wilków szczerzących się złowrogo.
W ty świecie pełnym zdrady.
A więc uwierz mi, proszę cię,
że, dam sobie radę.
W tym świecie bez ogłady,
wśród szerzącej się zagłady."
-Uważaj na siebie synku! Będziemy tęsknić.-Mama przygarnęła go do siebie i przytuliła mocno. Natan uśmiechnął się lekko.
-Poradzę sobie, nie martw się.-Powiedział i założył wielki plecak. Pomachał jeszcze raz na pożegnanie, po czym wsiadł do pociągu. Gdy tylko usiadł na wolnym miejscu w przedziale i wyjrzał przez okno, zobaczył całą swoją rodzinę . Rudowłosa Lidia trzymała ręce w kieszeniach, głowę miała schyloną, ale i tak mógł zauważyć łzę na jej policzku, mała Amelka trzymała się jej nogi i machała do niego. Kasia pokazywała mu na migi, że będzie tęsknić, a Marcin poklepywał po plecach wzruszona do granic możliwości mamę, po kryjomu patrząc na niego ze złowrogim wyrazem twarzy. Nat roześmiał się widząc te minę, wiedział, że wizja zostania jedynym facetem w domu niezbyt mu się podobała.
Rozległ się gwizd i pociąg powoli ruszył z miejsca. Nataniel otworzył okno w przedziale i zaczął gorączkowo machać do stojącej na peronie rodziny.
-BĘDĘ TĘSKNIĆ!-Zawołał jeszcze, po czym opadł na siedzenie patrząc na coraz bardziej oddalające się postacie swoich bliskich.
___________________
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz